Wat dacht je bij de eerste strike?
’Helemaal niets. Ik kan er niet meer van maken. Ik denk ook niet in strikes. Ik wil alleen maar een goede bal gooien, steeds weer. En dan zie ik aan het eind wel wat het is geworden.’
Hoe lang heb je over je eerste 300 gedaan?
’Ik ben in 1970 in Scheveningen begonnen in de Bedrijvenleague. Dus precies veertig jaar.’
In al die jaren wel eens in de buurt geweest?
’Ja. Eén keer 299, toevallig bij het Verenigingskampioenschap van Drachten De Kaden. Elf hele dunne pockets die vielen, de twaalfde was wel vol in de pocket en toen bleef de 10-pin staan. Zo kan het ook gaan. Verder heel vaak in de 270; 278, 279, dat werk. Dus regelmatig elf strikes in een game, maar ook altijd wel die ene frame waarin ze niet alle tien vielen.’
Wel eens van de perfecte game gedroomd?
’Nee, totaal niet. Het is ook nooit een obsessie geworden. Komt ook door de manier waarop ik er naar kijk. Een goede game, dat overkomt je. Die kan je niet plannen. Soms voel je je fantastisch, maar gooi je helemaal niets. Soms ben je grieperig, beroerd. En valt alles vanzelf.’
Met welke bal(len) ging het twaalf keer goed?
’Met de Reign of Fire, van Storm. Geboord door Theo Panneman.’
Zaten er wat dubieuze ballen, strikes bij?
’Twee, drie misschien wel. De laatste was wel helemaal goed. Maar voor mijn gevoel was ik helemaal niet zo sterk aan het bowlen. Een week eerder, bij de Stedenontmoeting ging het veel beter. De bal een half latje meer naar links of naar rechts neerleggen, ik deed het gewoon. Nu had ik dat niet. De baan gaf me de marge.’
Je stopt veel tijd in de bowlingsport?
’Ja, dat kan je wel zeggen. Actief, met twee huisleagues, nationaal en regionaal. Maar ook passief. Ik ben secretaris van Drachten De Kaden, ik verzorg voor de NBF alle wedstrijdzaken in Noord en ik ben wedstrijdleider. Maar ik ben van plan wat te gaan minderen. Vanaf december tot mei ben ik elk weekend door het bowlen weggeweest. Hoe leuk je het ook vindt, je kan het ook te gek maken. Dat merk ik ook wel aan mijn rechterschouder. Die knerpt aardig, dat heb ik links niet.’
De serie inclusief die 300?
’Dat weet ik niet precies. Ik weet wel dat ik vijf van de zes games net onder mijn gemiddelde van 189 uitkwam. Ik had dus wel een aardige game nodig om het wat recht te trekken.’
Na hoeveel strikes werd het stil(ler) in de bowling?
’Het zal bij de laatste ballen wel iets stiller zijn geweest, maar ik heb er niet veel van meegekregen. Sterker nog, iedereen heeft me gewoon rustig laten spelen. Heel prettig. Heel anders ook dan dat er al mensen naar je toe komen als je toevallig vier, vijf strikes hebt staan. En dan gaan vragen ’of het gaat lukken’.
Wat dacht je bij je laatste bal?
’Eigenlijk niets speciaals. Natuurlijk weet je dat je er nog eentje nodig hebt voor de 300. Maar het is niet zo dat er nou opeens heel veel extra spanning op stond. Dat past wel bij me. Ik ben niet zo snel nerveus, mensen die me kennen noemen me eerder ijzig kalm.’
En, na die laatste bal?
’Eigenlijk maar één ding: ’eindelijk’. Want hoe je er ook tegen aan kijkt, of ermee omgaat: het is wel heel erg leuk om een keer een 300 te gooien. Was ook goed om mee te maken dat ik niet de enige was die er blij mee was. Als je later hoort dat mensen juist mij die game heel erg gunden, krijg je daar ook wel een goed gevoel bij.’
Bowling een sport voor alle leeftijden?
’Beslist. Het is een heerlijke sport waar je heel jong mee kan beginnen en die je heel lang kan beoefenen. Volgend seizoen ga ik op de bowlingbaan met mijn kleindochter aan de slag. Dan is het binnen onze familie van 8 tot 68 jaar, zeg maar. En nu we het toch over leeftijd hebben. Ik ben eigenlijk wel benieuwd of ik nu de oudste bowler ben die in Nederland een 300 heeft gegooid.’